‘Je ervaart een groot gevoel van liefde’

‘Je ervaart een groot gevoel van liefde’

Kijk je wel eens in de spiegel? En wat zie je dan als je wat langer kijkt?” Zo begon Ingeborg Hofstede haar preek van de leek op vrijdagavond 13 november in de kerk van Peize. Ze sprak over de vraag of je voor antwoorden op levensvragen je hoofd of je hart en intuïtie gebruikt?

Ingeborg stelde de aanwezigen meer vragen tijdens het vervolg van haar preek: “Kijk je dan met een oordeel? En hoor je een kritisch stem die van alles van je vindt?” Haar advies was om nog langer in de spiegel te blijven kijken, diep in je ogen.

Ze nodigde de aanwezigen uit om te kijken met hun ogen, zonder eigen oordeel of dat van anderen. “Wie ben ben je dan werkelijk? Dan kom je uiteindelijk bij de stem van je hart, die niet oordeelt. En ervaar je een gevoel van liefde.”

Het is niet makkelijk en er is lef voor nodig”, vervolgde Ingeborg, “en het vergt oefening om langer voor de spiegel te gaan staan en langer in eigen ogen te kijken. Het lukt waarschijnlijk niet meteen, maar blijf het proberen. Het is voor iedereen haalbaar. Uiteindelijk maakt het je vrijer en geeft het meer plezier en liefde.”

Met een toepasselijk gedicht ‘Ik ben… liefde’ sloot Ingeborg haar preek af. Het gedicht is hieronder te lezen. Vervolgens werd er nog nagepraat en wisselden mensen ervaringen uit.

Na de preek van de leek en koffie en thee, was het tijd voor mantra zingen onder leiding van zangcoach Bernard Slofstra. De groep aanwezigen werd aangevuld met mensen die speciaal voor mantra zingen waren gekomen, een aantal preek-bezoekers vertrok weer.

Bij mantra zingen gaat om te zingen met hart en ziel. En op die manier kon hetgeen wat bij de preek gehoord was meteen in praktijk worden gebracht op deze leerzame avond, georganiseerd door Zin in Peize [ZiP].

 

Ik ben…. Liefde

Ik ben Liefde en ik ben er altijd,

En overal.

Kun je mij horen?

Je hoort mij met je hart, niet met je oren.

Ik ben een bescheiden type,

Wat zich nooit zal opdringen.

Groot van uithoudingsvermogen.

Niet blind voor de beperkingen van de geest.

Men zegt dat je lef moet hebben om mij steeds toe te laten,

Te laten leven wie ik ben.

Geen oordeel, slechts liefde.

Voor mijn, voor dijn,

Steeds, altijd, overal.

Ook als het moeilijk is,

Juist als het moeilijk is.

Dan lijk ik je bedreiging,

Maar ben ik je redding.

Jij, die van nature weet wie je bent.

Die, die je niet kan zijn zonder mij.

Negeer me dus niet,

Maar omarm me.

Iedere dag weer,

Als het adem halen,

En het kloppen van je hart.

Ik hoor bij jou,

Ben jou,

En van jou,

En van niemand anders….

en van allen,

Opdat wij zijn,

Eén!

Ingeborg Hofstede

  • Album
  • Album