De preek van Henk Fictorie

De preek van Henk Fictorie

In een persoonlijke preek heeft Assenaar Henk Fictorie op vrijdag 11 maart over thema’s als macht en vrijheid gesproken. Hij deed dit voor een groepje trouwe toehoorders aan de hand van zijn eigen levensverhaal. Volgens zijn ouders dwaalde hij van het rechte pad af.

Fictorie is opgegroeid in traditioneel gereformeerd gezin in Klazienaveen. “Daar was de bijbel van kaft tot kaft waar”, vertelt hij, “maar als 8-jarig jongetje kon ik dat niet geloven, dat wij het ware geloof hadden en anderen niet.”

Hij was nieuwsgierig. Zo ook naar de Rooms katholieke buren, een gezin met acht kinderen. “Toen ik de buurmeisjes in prachitge witte jurkjes weg zag fietsen, ging ik er achteraan en belandde in de Roomse kerk. Tijdens de dienst werd me duidelijk dat de feestelijk uitgedoste kinderen communie deden.”

Als 9-jarig jongetje bezocht Fictorie voor het eerst een klooster in Ter Apel, iets dat hij als mystiek en mysterieus omschrijft. “Beide gebeurtenissen hebben voor mij deuren geopend, waarvan mijn ouders zeiden, dat ik van het rechte pad afdwaalde. Zij waren het er niet mee eens.”

Met zijn oom Henk Brouwer uit Peize heeft goed contact. Fictorie ervaart deze ontmoetingen als bijzonder, omdat ze breed spectrum van onderwerpen kunnen bespreken. Een van de thema’s waarover vaak gesproken wordt is macht. De een heeft het, de ander niet. “Bij macht over anderen kan de machthebber opdragen of dwingen zijn wensen uit te voeren.”

De gesprekken over macht gingen over de jeugdjaren van Henk Brouwer, toen hij tijdens de oorlog ondergedoken zat in Kollum. “Vorig jaar ben ik met Henk naar Kollum teruggegaan. Op zoek naar herinneringen en het onderduikadres. Tijdens onze zoektocht bleek hoe belangrijk het is vrij te kunnen spreken en denken. De onderdrukking van de Duitsers was hevig, je kon geen mens vertrouwen.”

Maar lang niet alle Duitsers waren het eens met het gedachtegoed van de Nazi’s zeventig jaar geleden. Deze tegenstanders werden in arbeidskampen langs de Nederlandse grens gestopt. “Met Henk ben ik naar zo’n kamp, nu een herinneringscentrum, in Esterwegen geweest. Je raakt dan onder de indruk van het Duitse verzet. De onderdrukking was groot, de werkomstandigheden waren slecht.”

Fictorie spreekt de wens uit, om ons zelf een klein beetje weg te cijferen, zodat de wereld er een stuk anders uitzien. Tot slot droeg hij een indrukwekkend lied der Veensoldaten, geschreven in concentratiekanp Esterwegen door mijnwerker Johann Esser en toneelspeler Wolfgang Langhoff, op muziek gezet door Rudi Goguel.

  • Album
  • Album
  • Album